Lieve Ed,

My love is stronger now than you'll ever know
and it won't ever let you go
My love is wider than the ocean can be
and it's deeper than the deep blue sea
My love goes higher than a mountain can rise
and I see it there in your eyes
My love gets tougher when the going gets rough
and believe me, I've got more than enough

I'm never ever gonna leave you to cry on your own
Never ever gonna not go and pick up the phone
I'm never ever gonna let you be chilled to the bone
                                                                                                                          I'm never ever gonna leave when you're lost in the storm
Never ever gonna not keep you safe where it's warm
I never ever will desert you when your heart is torn
No, no, never

My love shines brighter than a twinkling star
baby no matter where you are
And my love keeps burning like an eternal flame
you can feel it, when I'm calling your name

I'm never ever gonna leave you to cry on your own
Never ever gonna not go and pick up the phone
I'm never ever gonna let you be chilled to the bone
                                                                                                                                  

I'm never ever gonna leave when you're lost in the storm
Never ever gonna not keep you safe where it's warm
I never ever will desert you when your heart is torn
No, no, never

Liefs Lisette

Energie is het nieuwe wow-woord. Nou ja, nieuw.....dat valt wel mee. Ik had enkel geen energie om een stuk over dit woord te schrijven. Waar zou het aan liggen? Aan mijn energie-peil of puur aan het feit dat dit woord mij niet zo heel erg veel zegt? Bij energie denk ik direct aan fut en enthousiastme. Maar er zijn natuurlijk veel meer soorten energie.

Vanochtend toen ik besloot om echt eens even te gaan zitten voor het wow-woord, ben ik begonnen met lezen op internet welke vormen van energie we kennen. Maar helaas, ook dit gaf mij weinig energie en input om een leuk stuk te schrijven. Raar is dat he? Als een woord je erg aanspreekt, dat het makkelijk is om te schrijven als met een woord wat je minder aanspreekt.

Maar toch dwong ik mezelf om mee te schrijven, want ik wil geen woord overslaan. Ik wil namelijk energie in de wow's elke 2 weken stoppen. Energie om iets waarmee ik begonnen ben, vol te houden. Vandaar dat het deze keer een beetje een vage wow is geworden, maar wel 1 met energie in de afbeelding en energie in het verhaal om de wow vol te blijven houden.

Liefs Lisette

Ik zie hoe je moeders ogen stralen
De liefde heeft haar aangeraakt
Ik zoek een zin die kan vertalen
Wat jij in mij hebt losgemaakt

Slaap maar
En weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
Dat jij hier bij ons zal zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
Dus neem de tijd

Ik heb een signaal van jou gekregen
En luister hoe je hartje klopt
Ik voel je zo nu en dan bewegen
Wanneer je naar het leven schopt

Slaap maar
En weet dat je welkom bent
We leven naar het moment
Dat jij hier bij ons zal zijn
Zorg maar dat je groter groeit
Voor ons heb je al een naam
Je wieg staat al bij het raam
Dus neem de tijd

Slaap nu maar
En wacht op een goed moment
Je weet dat je welkom bent
Dus neem de tijd

(Tekst: Marco Borsato: Slaap maar)

Het nieuwe woord voor deze 2 weken betreft 'klik'.

Nou daar kan ik iedereen wel wat over vertellen. Ik heb vandaar een klik gevoeld. En wat voor een klik. Een klik die ik al zo lang wil voelen. Een klik met mijn ongeboren kindje. Wat raar is dat. Ik lag bij de echografe en zij zette het echo-apparaat op mijn buik en prompt zie jij daar jou kindje. Nog even ligt het stil en beweegt het niet. Weer even slaat die paniek in je lichaam toe. Kom kleintje, beweeg, laat zien aan je mama dat je leeft. Kom, toe laat het zien. En dan? Dan zie je het ineens zijn of haar beentjes in de lucht gooien. En ja, dan is daar die klik. De klik die je voelt als je jezelf moeder begint te voelen. Wat een geweldig gevoel. En kijk dan, nog een keer zijn of haar beentjes in de lucht. Geweldig om te zien. Deze bovenstaande foto is niet mijn echo-foto, maar hij lijkt er enorm op. Groei maar lekker hoor kleine. Trek je niets aan van wat er allemaal met jou lichaampje gebeurd of wat je allemaal hoort, daar in die donkere buik van mij. Ik heb je zien bewegen, en ik geloof in jou. Je kunt groeien. Je bent er sterk genoeg voor. Doe maar lekker uitrusten nu je nog daar van binnen zit en doe maar lekker groeien. Zodra je geboren bent, weet ik zeker dat jij de klik waarover ik praat, ook met je papa zult hebben.

Groetjes Lisette

Het nieuwe onderwerp is Sporen:

Maar ik moet zeggen dat ik dit een moeilijk onderwerp vind. Je bent snel geneigd om te beginnen over de minder leuke dingen en dat die dingen zijn sporen hebben nagelaten. Maar ik heb geen zin in een onderwerp over negatieve dingen. Ik ben zwanger. Ik heb als je het heel cru wil zeggen sporen in mijn buik. Sporen van de liefde tussen Ed en mij. Het is nog heel klein, maar het gaat groeien, daar ben ik zeker van. Door negatieve dingen die er zijn gebeurd, kan ik gelukkig hier toch positief over denken. Ook kan ik geloven dat het deze keer wel goed gaat. En waarom? Omdat ik me zwanger voel. Ik voel me echt zwanger. Ik ben misselijk en noem maar op. Heb alle "ongemakken" die bij een zwangerschap horen. Ongemakken vind ik een raar woord. Ik wil het daarom ook geen ongemakken noemen. Ik ben er juist blij mee. Laat mij maar voelen dat ik zwanger ben. Dan besef ik juist wat er in mij aan het groeien is en dat dat een wondertje is, wat zal uitgroeien tot een wonder. De liefde heeft zijn sporen nagelaten. En wat uit deze sporen geboren zal worden, zal ook weer zijn of haar sporen achter laten.  En zo zie je dat je met een heleboel sporen een hele reis kan maken over het pad van het leven. En dat is toch ook iets moois?Ik vind van wel!!!!!!!!!

(precies 250 woorden, eindelijk een keer gelukt.)

Liefs Lisette

P.S: Met een beetje hulp van mijn zus hoor, die de tip gaf over de sporen die Ed bij mij heeft achtergelaten. Dankjewel zus.......

.

Werken:

In 1999 kwam ik van de opleiding SPW (sociaal pedagogisch werk) Ik hoorde dat er in mijn woonplaats een nieuw complex zou komen voor verstandelijk gehandicapten kinderen. Hierbij kwamen 8 woningen en een activiteitencentrum. Het leek me heel leuk om als activiteitenbegeleidster aan het werk te gaan, dus...gesolliciteerd en aangenomen. Ik kwam op een groep te staan met 8 personen met een gedragsstoornis en een verstandelijke handicap. Mijn groep was de extreemste groep van allemaal. De leeftijd varieerde van 4 tot en met 88 jaar. Ik ken ze allemaal nog. Ik kan ze nog zo voor me halen. Corina, een vrouw van ongeveer 40 jaar met straatvrees en het elfjessyndroom, Corrie, een blinde vrouw van 45 met het verstand van iemand van 4. Nicky, een meisje van 4 jaar oud, met verstandelijke handicap en taaislijmziekte, en noem maar op. We hadden elke dag lol en gezelligheid op de groep. De gekste dingen deden we die elke andere groep niet deed. Koekjes bakken, zwemmen in een zwembad in de groepstuin, springen op het luchtkussen. Wat heb ik daar een lol gehad. In 2000 begon het toch te kriebelen. Dus.....de keuringen aangevraagd voor politie. De 1e keer....teleurstelling. Afgekeurd door te weinig levenservaring. Vervolgens een half jaar later weer geprobeerd en jawel, deze keer lukte het me. Ik mocht in mei 2001 naar de opleiding. En wel de versnelde. Dit hield in 1 jaar naar school en daarna werken. Nu werk ik dus vanaf 2002 bij de politie. Nog steeds elke dag plezier in mijn werk, soms maak ik mindere dingen mee, maar gelukkig staat nog steeds het gevoel van mensen helpen op nr. 1 bij mij. En wat geeft dat een voldaan gevoel. Mensen schelden vaak op de politie, maar hebben niet in de gaten dat de politie er ook is om mensen op te vangen na iets traumatisch, mensen te helpen als ze het niet meer zien zitten, mensen voorzien van informatie en kennis. Noem maar op. Nee mij zul je nooit in een kantoorbaantje zien zitten. Mensen helpen door met ze bezig te zijn, dat is mijn werk. En daar voel ik me goed bij.

Liefs Lisette

Het is een warme dag en ze besluit om lekker naar haar zus toe te gaan, welke ook naar opa wilde omdat ze daar al een poosje niet was geweest. Bij haar zus aangekomen, gaat ze eerst mee de kinderen van school halen en met elkaar eten ze een boterham.

Als dan alles gereed is, kunnen ze vertekken. De oudste rijd van de twee want ze geeft aan het wel lekker te vinden om even een stukje te rijden. Dus zo gezegd...zo gedaan.

Lekker gezellig in de auto wordt er volop over van alles en nog wat gekletst. Totdat de grootste irritatie van heel auto-rijdend-nederland zichtbaar werd daar op de snelweg. Wat? Een file. En niet zo maar 1, maar zover als je kunt kijken stond het stil. Echt stil. Niet langzaamrijdend, maar stil.

Na een minuutje of 10 in de auto te hebben zitten zweten, toch maar besloten om uit te stappen. Ze spraken beide de kinderen goed aan over het feit dat ze bij de vangrail moesten blijven staan, omdat het gevaarlijk was want er kon wel eens een motorrijder tussen de wachtende auto's door komen.

Maar de jongste zus, kreeg in de gaten dat ongeveer 100 meter verder een oprit was, oftewel verkeer wat de snelweg opwilde moest daar langs rijden.

Na geknikkerd te hebben in de berm van de snelweg met de jongens bracht het kleinere zusje het idee aan om met de auto een stuk over de vluchtstrook te rijden, vervolgens achteruit de oprit af, en dan waren ze uit de file. De oudere zus zag dit absoluut niet zitten en vroeg ofdat haar zusje wel bij haar volle verstand was. Zusje hield haar mond dicht, maar na een half uur nog steeds geen meter verder te zijn, vroeg ze het nog een x. En de oudere zus sprak het weer tegen, maar twijfelde. Bessefende dat ze goed en wel nog maar 10 minuutjes van huis waren en het er naar uit zag dat het nog wel ff kon gaan duren.

Uiteindelijk trok het jongere zusje de stoute schoenen aan. Stapte achter het stuur, riep tegen de jongens dat ze moesten instappen en tegen haar zus. Reed vervolgens de vluchtstrook op, en via de oprit achteruit de snelweg af. En daar stonden ze. Onderaan de oprit naar de snelweg. De oudste zus zich afvragend ofdat haar jongere zusje wel bij haar verstand was, de jongens achterin kickend omdat hun tante iets deed wat tegen alle verstand indruisde en de jongste zus achter het stuur zich zelf afvragend of ze er verstandig aan had gedaan. Maar 1 ding stond als een paal boven water, ze waren de file uit.

Opa werd overgeslagen en er werd een dagje stadten van gemaakt. Heel verstandig van deze meiden.

Liefs Lisette

Ooit ben ik mezelf verloren
dat gevecht herinner ik me goed
een depressie die kon me niet bekoren
maar het leven neemt je mee, wat je dan ook doet.

Ooit ben ik mezelf verloren
ik raakte alles kwijt
nu zit ik op een scheidslijn
en weet dat het leven je soms bijt

Ooit heb ik mezelf verloren
en ook nu voel ik dat weer
ik wist niet meer wie ik was
een masker dragen anders deed het zeer

Ooit heb ik mezelf verloren
maar er is een andere ik terug
een nieuwe ik die wil leven
al wil ik dat soms te vlug

Ooit heb ik mezelf verloren
maar gevonden heb ik haar
zij die leeft voor letters
die zij tiept zonder enig gevaar

Ooit ben ik mezelf verloren
maar ik ben er helemaal weer
het is een mooi gegeven
jezelf te zien in de spiegel keer op keer

Liefs Lisette

Kracht:

Als ik aan het woord kracht denk, dan denk ik aan mijn opa. Hij is in december 2006, 92 jaar oud geworden. Volgens mij zegt mijn moeder al vanaf dat hij 75 jaar oud werd, dat het wel eens zijn laatste verjaardag kon zijn. Hij heeft in zijn jongeren jaren in jappenkampen gevangen gezeten. Hier heeft hij in zijn verdere leven veel last en pijn van ondervonden. Hij heeft in het ziekenhuis gelegen voor maagkanker. Toen hij hieraan was geopereerd, kreeg hij een maagbloeding. Toen hij bloed bij gedient kreeg, moest dit er zo snel ingepompt worden omdat hij veel bloed verloren had, dat de temperatuur nog te koud was, waardoor hij onderkoelt raakte. Op dit moment heeft hij een bijna-dood-ervaring gehad. En weer kwam hij terug. Inmiddels is hij dement. Maar elke keer weer, als hij ziek wordt, en wij met alle denken dat hij het niet haalt, klimt hij er weer bovenop. Mijn opa deed altijd leuke dingen met mij. We gingen samen naar de c1000 waar je de groenten zelf mocht afwegen, dat was voor mij als meisje van een jaar of 6 prachtig. We gingen varen met een bootje over de rivier en dan zelfs zwemmen in het water. En als mijn zus en ik daar sliepen en opa ging zich scheren, dan hielden we een scheerschuim gevecht, waarbij ook de fles afwasmiddel aan te pas kwam. En elke keer als ontbijt, thee met kaakjes eten. Wat een feest.

Elke keer redt hij het weer. En daar is kracht voor nodig. Mijn opa, mijn maatje, de krachtigste mens die ik ken.